MIJN VERHAAL TOT NU TOE – DEEL I: MIJN LEVEN OP CURACAO

Ik ga in deze blogreeks laten zien waar ik vandaan kom en wat mijn verhaal tot nu toe is. In grote lijnen uiteraard want als ik alles helemaal moet uitwerken, zou ik een boek moeten schrijven. In dit deel vertel ik een beetje over mijn (luizen)leven op Curaçao als 0-7 jarige. Laat me in de comments weten of je dit herkenbaar vindt…  

Ik ben geboren op een klein eiland in de Caribische zee. Dit eiland is echt een rots maar een prachtige rots. Het is zo’n plek waar velen van dromen om op vakantie te gaan. Maar ik heb daar gewoond. Ik heb daar rondgerend, in bomen geklommen, de kippen en de geiten eten gegeven en heb vruchten geplukt uit de bomen.

LEES HIER NOG MEER BLOGPOSTS VAN TAISY

De geschiedenis

Even een kleine teruggreep. Curaçao is een eiland die door de West Indische Compagnie werd gebruikt als uitvalbasis voor handel en het was een goede bron van zout. Curaçao werd gebruikt als “middle passage” waar de slaven konden aansterken van hun lange reis vanuit Afrika en hier werden ze ook verhandeld aan de Engelsen, Fransen en Portugezen. Een kleine hoeveelheid van de slaven bleven op het eiland en ik wil graag geloven dat ik daar een van de afstammelingen van ben. Uiteraard een mengelmoesje van van-alles-en-nog-wat want door de gunstige ligging kent het eiland zeer diverse bevolkingsgroepen.

Door al deze bevolkingsgroepen hebben wij een zeer rijke cultuur en zijn de meeste van ons meertalig. Toch zijn veel Afrikaanse invloeden behouden en dat kan je zien in onze dans, keuken en tradities.

Mijn leven op Curaçao: Mijn ouders

Mijn vader en moeder komen beiden uit grote gezinnen. Aan vaders- en moederskant minimaal 8 ooms en tantes. Dus in totaal 16 stuks! En dan heb ik het nog niet over neven en nichten! Daar heb ik er meer dan genoeg van. Wat ik me kan herinneren van vroeger is dat ik altijd familie om me heen had. Altijd gezelligheid… iedereen was bij elkaar. Ik ben ook echt opgegroeid met mijn familie. Vooral die aan mijn moederskant. Aan vaderskant waren velen al naar Nederland verhuisd. In de jaren 70, 80 vertrokken heel veel bewoners naar Nederland… Het beloofde land! Die familieleden leerde ik later pas kennen.

Mijn moeder gaf les op een kleuterschool en mijn vader werkte voor de bakkerij van zijn familie en kluste hier en daar bij. Ik kan me herinneren dat mijn vader vaak al heel vroeg in de ochtend brood ging bezorgen op het eiland. Daarna reed hij ons naar school en mijn moeder naar haar werk. Als kleuter zat ik op school bij mijn moeder. Het gekke is dat ik de geur van de kleuterschool nog heel goed kan herinneren. Het was een combinatie van slijpsel en melk. Weird… I know, right?

LEES HIER NOG MEER BLOGPOST VAN TAISY

Mijn leven op Curaçao: mijn grootouders

Na school werd ik meestal opgehaald door mijn vader of familieleden en dan gingen we naar mijn opa en oma. Daar kwamen eigenlijk alle neefjes en nichtjes samen. Ik kan me een lange rij dampende borden in het raamkozijn herinneren, die mijn oma daar had klaargezet voor iedereen die mee ging eten. En daar hoorde ook vaak de tuinman, bezoek etc bij.  

Mijn favoriete plek was in de Flamboyant boom. Samen met mijn neefjes en nichtje klommen we altijd in die boom om de boel te “overzien”. In die boom kon je als eerste zien of er iemand aan kwam. We hebben vele uren daarin doorgebracht. En het mooie is dat de boom er nog steeds staat. Het is zeker meer dan 40 jaar oud!

Wat me ook sterk is bijgebleven is de geur van zaagsel. Mijn opa (aan moederskant) is een orgelbouwer en timmerman. Volgens mij is nog de enige op het eiland. Hij is autodidact en heeft stap-voor-stap geleerd hoe zo’n orgel werkt. De man is op 17 september 97 jaar oud geworden en heeft van zijn werk een museum gemaakt. Mocht je een keer op het eiland zijn, moet je het echt bezoeken.

BEKIJK HIER HET MUSEUM

Ik weet helaas niet heel veel van mijn grootouders aan vaderskant. Wat ik me kan herinneren is dat ze echt ondernemers waren. Ze hadden een bakkerij en onroerend goed. Ik heb alleen mijn oma meegemaakt omdat mijn opa voor mijn geboorte is overleden. Ik moet hier echt meer onderzoek naar doen want ik denk dat hier echt een goed verhaal achter zit. Stay tuned…

Mijn leven op Curaçao: mijn broertje en zusje

Oh… denk vooral niet dat ik enigskind ben. Nope! Ik heb een broertje en een zusje. Ik ben de oudste en natuurlijk de persoon waar ze naar opkijken. Het grote voorbeeld in hun leven, etc, etc… Ja, mijn leven is niet makkelijk geweest met zoveel mensen die streven naar mijn perfectie. Mijn boodschap aan mijn broertje en zusje is:

DON’T GIVE UP!

Mijn zusje huilde graag (doet ze nog steeds) en mijn broertje was vol kattenkwaad. Dat is wat ik me nog kan herinneren van ze. Ik zal een foto plaatsen van het gezin en hierop is het huilebalkje van mijn zusje te zien. Ik moet zeggen dat er weinig foto’s zijn waar ze niet huilend op stond. Op deze foto was ik 5 jaar oud, mijn zusje was 2 jaar en broertje nog niet 1 jaar oud.

Mijn leven op Curaçao: tot slot

Ik heb ontdekt dat waar je vandaan komt, veel invloed heeft op waar je heen wil. Ik wil graag weer wonen op Curaçao. Ik wil dat mijn dochter ook weet waar wij vandaan komen. Ik wil dat ze taal, gewoontes en gebruiken leert. Als je me vraagt over mijn droomhuis dan staat het daar. Met een stukje land waar ik (lees: de tuinman) groenten en fruit verbouw en waar ik wat kleine diertjes heb. Kippen, geiten, mini varkens. That would be the life for me!

LEES HIER NOG MEER BLOGPOST VAN TAISY


Follow my blog with Bloglovin

2 comments

  1. Yrette

    Hopi hopi bunita y bon bo a hinka bo historia den otro y real. Nos ta warda bosnan bin biba na Korsou😊

    1. TaisyRP

      Dank je wel!

Leave A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.